Gönderilmemiș Mektuplar 13

18.12.2008

02.43

Bu ara sadece sen varsın, iyki de varsın…

Sanki bunları yazınca feraha kavuşuyorum. Sana hiçbir zaman yalan söylemiyorum. Yazarken özgürüm, birgün bunları okuyacağını da biliyorum!

Biraz önce düşündüm de 2009’da yeni bir aşk zor diye…

Yapamam…

Özgür yetiştim ben. Biraz kaba, biraz erkeksi, her zaman dürüst, biraz ukala, biraz vurdumduymaz, biraz asi…

Yalnızlığa alışığım ben. Çocukluğumdan beri çoğu şeyin üstesinden tek başıma geldim. Sanırım bu yüzden olsa gerek biraz bencil büyüdüm. Evet ailem hep arkamdaydı belli etmeselerde. Ama bir ilişkide nasıl olurum inan bilmiyorum. Yalnızken herșey çok kolay gibi geliyor insana. Hesap verecek kimsen yok, rahatsın, özgürsün, kararlarını verirken serbestsin. Ama hayatında biri olduğu zaman işler çok değişiyor, farklılașıyor.

Ben kimseyi hayatımın merkezine koyup, onun istediği doğrultuda yaşayamam. Kendimi kafeste gibi hissederim. Bazen evet birinin varlığına ihtiyaç duyuyorum. Özgürlüğümün kısıtlanması, hayatıma sürekli müdahale edilmesi, herșeye karışma duygusu beni huzursuz ediyor. Eğer gerçekten birgün karşıma çıkarsan bana sakın bunu yapma olur mu?

Beni rahat bırak, seni ömrüm boyunca seveyim. Biraz kötü oldu sanki:)

Neyse hayalim şimdilik bu kadar…

Senem Acar: Yaşadıklarımı Örnek Almak İçin Bir Sebebin Yok. Alma Zaten. Ben Kılavuzun Değilim, Dilediğin Zamana Kadar YOL ARKADAŞINIM!