Gönderilmemiș Mektuplar 14

17.01.2009

Şuan tam da geçen yıl yazmış olduğum seni unutma cümlelerimi okuyorum. Yine herzamanki gibi başarısızlığıma üzülüyorum.

Evet yine haklısın. Unutamadım ve yine surat asıyorum. Beni görsen kesin şöyle derdin;

Ne oldu? Sen yine neden triplerdesin?

Sen yoktun tam bir sene boyunca. Ama bana hep vardın iki senedir olduğu gibi. Hani demiştim ya; ‘Artık beklemek istemiyorum, sıkıldım artık. Kendime ve başkalarına şans vermek istiyorum.’ diye, yapamadım.

Ne kendime ne de bir başkasına en ufak bir şans veremedim. Sense hala o hatun ile berabersin ve korkarım ki düğününe de çağırırsın. Olmadığın zaman içerisinde hep seni düşündüm. Ne yalan söyleyeyim ayrılmanız için dua bile ettim. Ama olmadı, demek ki zannettiğim gibi değilmiş.

Gerçekten mutlu musun acaba?

Ben çok mutsuzum. Herșey öyle karışık ki işin içinden çıkamıyorum.

Hayat, iş, aile, arkadaşlık…

Ne kadar cesur, atılgan, mutlu ve sevimli görünsemde canım çok sıkılıyor aslında.

Belki de benimde hayatıma kaldığım yerden devam etmem gerekiyor.

Yine başarısızlık, yine mutsuzluk ve karmakarışık bir hayat!

Senem Acar: Yaşadıklarımı Örnek Almak İçin Bir Sebebin Yok. Alma Zaten. Ben Kılavuzun Değilim, Dilediğin Zamana Kadar YOL ARKADAŞINIM!