Gönderilmemiș Mektuplar 2

21.09.2007

00.55

Adı yok…

Hani insan bazen yok olup gitmek ister ya, kimseye görünmeden, sessizce yok olmak ister ya! İşte ben de o dönemlerden birini geçirmeye çalışıyorum bu aralar.

Önceden hedeflerim vardı. Planlarım, umutlarım ve bunlar gibi yarınlara umutla bakmamı sağlayacak nedenlerim vardı.

Ama şu anda sadece sen varsın! Beynimin tamamını işgal ediyorsun. Hicbirșey düşünemiyorum. Seninle birlikte bir sürü belirsizlik var şuan hayatımda. Ne senin ne de kendimin duygularından emin değilim. Bilsem ki benim için birseyler yapacaksın, gözümü bile kırpmadan bu belirsizlikler denizine atlarım. Ama hayır, biliyorum ki benim için hicbirșey yapmayacaksın. Hep bunu düşündüm.

Neden seni seçtim?

Nedir sende beni bu kadar etkileyen?

Gözlerimi kör ettin resmen hicbirșey göremiyorum. Sadece seni görüyorum, karanlığım gibisin. Her dakikamı her saniyemi karanlıklar içinde geçiriyorum. Ama sen bunu bile göremeyecek kadar körsün!

Aslında bütün suçlu her zamanki benim. Neden hep olmayacak şeyleri istiyorum ben. Kendi kendimi sana aşık ettim. Kendi ellerimle kendimi karanlığa mahkum ettim. Sensiz geçen her günde biraz daha, biraz daha gömülüyorum bu karanlıklara. En ufak bir ışığa bile razıyım senden gelecek.

-Ama olmaz!

-Neden?

-Çünkü senin ideallerin var. Peşinde koştuğun bir kariyerin var, yapamazsın. Sen korkağın tekisin!

Benim kadar cesur olmanı dilerdim…

Senem Acar: Yaşadıklarımı Örnek Almak İçin Bir Sebebin Yok. Alma Zaten. Ben Kılavuzun Değilim, Dilediğin Zamana Kadar YOL ARKADAŞINIM!