Gönderilmemiș Mektuplar 5

25.12.2007

00.25

Bugün farkettim ki bana söylediğin ya da yaptığın hicbirșeyin anlamı yokmuş.

O sıcacık gülümsemen ile gözümün içine baka baka ona bakıyorsun şimdi. Hem de zerre bile acımadan ona bakıyorsun!

Nereye kadar gidecek bu böyle?

Farkındayım bir iki hafta sonra ayrılacağız ve bir daha hiç göremeyeceğiz birbirimizi. Ama bu şekilde olmamalı. Seni unutmuş gibi yapmaktan gerçekten çok yoruldum çünkü ben seni hiç unutmadım.

Seni düşünmeden on saniye bile geçirmem mümkün değil anlamıyor musun?

Yolda, evde, işte, uykuda heryerde her zaman aklımdasın.

Kendi ruh sağlığım açısından biran önce senden uzaklaşmam gerekiyor. Sense bana yardımcı olmak yerine uçuruma biraz daha yaklaştırıyorsun beni. Sana olan duygularımı açıklayacak cesaretim var benim ama senin bunu taşıyabilecek bir kalbin yok ne yazık ki!…

Çok isterdim sana seni anlatmayı. Kendini benim gözümden dinlemeni öyle çok isterdim ki.

Bazen düşünüyorum da;

Acaba değecek bir insan mısın?

Yoksa sadece üzerimde egonu mu tatmin ediyorsun?

Yaptığım hicbirșeye değmeyeceğini düşünüyorum. Çünkü sen olağanüstü şeylerle değil basit şeylerle mutlu olan bir insansın!

Senem Acar: Yaşadıklarımı Örnek Almak İçin Bir Sebebin Yok. Alma Zaten. Ben Kılavuzun Değilim, Dilediğin Zamana Kadar YOL ARKADAŞINIM!